Close

Kattenkwaad

  1. Jodie Ras
    "Quarantaineverhalen uit de bajes"

Ik ben blij dat ik vader ben, want ik houd erg van kinderen. De coronacrisis betekent dat er niemand op bezoek kan komen en ik mijn zoontje niet kan zien. Vreselijk vind ik dat. Het mooie aan kinderen vind ik dat ze zich niet zo snel schamen en kleine dingen waarderen.

Mijn zoontje en ik kunnen bijvoorbeeld erg genieten van een wandeling in het bos. Niemand die aan je kop zeurt en dan lekker ravotten met de hond. Voor een zoon ben je als vader heel belangrijk en het voelt soms alsof ik voor hem een soort ‘God’ ben, dat hij naar me op kijkt. Mijn eigen vader zag ik nauwelijks, omdat hij 6 dagen in de week werkte voor het gezin. Ik weet nog hoe blij ik was als hij dan eindelijk tijd had en mijn broers en mij een keertje meenam naar een pretpark. Of hoe geweldig ik het vond als hij met ons naar het zwembad ging.

 

Als kind was ik altijd buiten. Ik bouwde hutten met vriendjes, hielp bij de boer of haalde kattenkwaad uit. Zoals portemonneetje-trekken of belletje-lellen. Als mensen dan leuk reageerden of aangaven dat er een baby lag te slapen, dan was de lol er snel af en hielden we op. Het mooiste was als iemand door het lint ging, zoals die buurvrouw die met een bezem achter de kinderen aanzat. Het werd dan extra spannend om die deurbel in te drukken en onderling daagden we elkaar uit wie het meeste durfde. Vaak was ik dat. Ook hebben we veel lol gehad door ’s avonds met een afstandsbediening het dorp rond te gaan en stiekem vanaf buiten de tv’s te ontregelen. Dankzij ons hebben heel wat mensen hun interieur veranderd in die tijd. Toen ik nog buiten was, haalden buurkinderen wel eens streken bij ons uit waar ik soms nog intrapte ook. Ik kwam dan stiekem niet meer bij. Heerlijk vond ik dat.

Het opzoeken van spanning heeft ertoe geleid dat ik langzaamaan allerlei dingen ben gaan doen die illegaal zijn. Ik heb drugs verhandeld en daarmee veel geld verdiend. Ik heb die handel echter overgedragen aan een kameraad, nadat ik te veel ellende had gezien. Het is verschrikkelijk te zien hoe mensen de controle over hun gebruik kwijtraken en daarmee hun leven vergooien. Als hun dealer voelde ik me daar medeverantwoordelijk voor. Het ergste was nog als er kinderen in het spel waren. Het zien van die verwaarlozing heeft gemaakt dat ik er definitief mee ben gestopt. Ik heb zelf ook wel gebruikt, maar nooit drugs mijn leven laten bepalen. Ik wil iets van mijn leven maken, samen met dierbaren plezier hebben, mijn zoon zien opgroeien. Ondanks dat ik mijn brood als schilder kan verdienen, blijft het snelle geld, maar ook het voor de gek houden van mensen, lonken. Ik blijf verlangen naar die spanning die je voelt op dat moment, die ene seconde voordat je besluit om op die verboden deurbel te drukken.

De gehele verhalenbundel ‘Quarantaineverhalen uit de bajes’ is te verkrijgen via www.boekenbestellen.nl

Blijf op de hoogte

FOLLOW US

© 2019 Poppi Amsterdam

nl_NLDutch