Close

Slaan, al is het de koningin

  1. Jodie Ras
    "Quarantaineverhalen uit de bajes"

“Ik kan me van voor mijn achtste levensjaar niets herinneren en waarom dat is, weet ik niet. Ik weet wel dat ik een verlegen en onzeker kind was en dat met een grote mond probeerde te verbergen. Zo schold ik de meester uit, omdat ik dacht dat ik dan stoer was en erbij hoorde. Ik kon niet goed van me af praten, maar wel hard slaan. Dat was me thuis geleerd: als ik huilend thuiskwam nadat ik klappen van andere jongens had gehad, werd ik teruggestuurd om die jongens alsnog te grazen te nemen. Want, zo leerde mijn vader me, als iemand aan mij zat dan moest ik terugslaan. Al was het de Koningin.

“Ik kan me van voor mijn achtste levensjaar niets herinneren en waarom dat is, weet ik niet. Ik weet wel dat ik een verlegen en onzeker kind was en dat met een grote mond probeerde te verbergen. Zo schold ik de meester uit, omdat ik dacht dat ik dan stoer was en erbij hoorde. Ik kon niet goed van me af praten, maar wel hard slaan. Dat was me thuis geleerd: als ik huilend thuiskwam nadat ik klappen van andere jongens had gehad, werd ik teruggestuurd om die jongens alsnog te grazen te nemen. Want, zo leerde mijn vader me, als iemand aan mij zat dan moest ik terugslaan. Al was het de Koningin.

Slaan werd mijn tweede natuur en door allerlei opgekropte emoties en pijnlijke herinneringen werd ik al snel onhandelbaar. Ik werd van verschillende scholen getrapt en ging al jong aan het werk. Ik heb een groot lichaam en al snel was ik zo sterk als een beer. Op vrijdagmiddag begon ik met mijn collega’s mee te drinken en met de drank kwam het beest in me naar boven. Drank maakte dat ik nergens bang voor was en heeft veel ellende veroorzaakt. Ik besef nu dat het een wonder is dat ik nog leef.

Ik heb de grenzen van mijn lichaam niet alleen opgezocht, maar ver overschreden. Toen ik op mijn 23ste drugs ging gebruiken, liep het uit de hand. Mijn leven werd extremer dan extreem. Ik kon door de combinatie met drank dagen doorgaan zonder te slapen, waardoor ik de grip op de werkelijkheid verloor. Ik begon allerlei rare beelden te zien en het heeft ertoe geleid dat ik verschillende keren totaal paranoïde ben opgepakt. Terugkijkend moest het eerst helemaal misgaan voordat ik tot inkeer kwam. En het ging mis, want ik zou in de bloei van mijn leven moeten zijn, maar mijn lichaam voelt als dat van een oude man. Ik heb zware pijnklachten en in mijn hoofd is het grote chaos. Waar ik vroeger zonder angst was, ben ik nu kwetsbaar en krijg ik therapie om meer rust te krijgen. Therapie om me te leren uiten, want ik weet nu dat wanneer een kind onhandelbaar is dat daar een reden voor is. Ik snap veel meer van hoe ik gevormd ben en wil mijn leven op orde krijgen. De grootste uitdaging wacht echter buiten wanneer die fles weer voor mijn neus staat.

Ik maak me tijdens deze Corona-crisis vooral veel zorgen om naaste familieleden, allen behorend tot de risicogroep. Mochten ze ziek worden, dan is het verschrikkelijk hier te zitten en niets voor ze te kunnen betekenen. Wanneer een bewaarder het virus bij zich draagt, dan kan het snel gaan, juist omdat we dicht op elkaar zitten. En in ‘quarantaine’ betekent hier dat je naar een speciale afdeling gaat waar je 24uur achter de deur zit zonder dat je iets mag meenemen. Ik weet dat het voor onze eigen veiligheid is, maar het voelt alsof we als ratten in de val zitten.”

Blijf op de hoogte

nl_NLDutch